Biyernes, Disyembre 28, 2018

that 2018 BITCH!

dear Charo,

do you believe in malas? like the malas malas? yup, 2018 has been kind of a bitch to me as vivid as i could remember, or should i say, as far as my listahan is telling me. inglesera ako Charo, pagpasenxahan mo na. millennial eh.. oo, inilista ko kasi lahat ng mga masasaklap na nangyari sa akin this year kasi pansin ko halos buwan-buwan na lang me dumarating na kabuwisitan eh. parang agad kong nahalata na hindi pabor sa akin ang taong ‘to. this Bitch! worst year i had so far ̶ ansabe ng listahan.

1. nagsimula ang lahat sa isang MAHIWAGANG UTANG na di ko naman ginawa. how i wished ako na lang yong nangutang eh, napakinabangan ko pa sana. but it was with this other bitch, which i am not going to mention here. so basically nangutang nga xa, sa 5-6. sabi niya palalaguin niya tindahan niya. sabi namin ng kapatid ko huwag, hindi kami pabor. kasi anupaman ang utang ay utang, lalo na sa 5-6. tapos mag-iinteres ito pag di mo nabayaran on time. so ako, bilang maganda pero mabuti at mabait na dalaga, nag-offer naman to give cash for the sari-sari store start-up. just enough para punuin ang maliit na tindahan. so Debbie Gibson agad ang bakla Charo. ang di namin alam, sekreto rin palang nangungutang ang ‘nyeta. bago namin nalaman, syempre lumlaki na yong utang niya sa iba’t-ibang lending churva. hanggang sa di na makatulog amputa.

syempre, nagalit kami. actually, galit na galit! pano umabot sa PHP98,798 yung utang eh maliit lang yong tindahan? like, 10k mapupuno mo na ito ganoon lang kaliit. hanung nangyari sa binigay ko? at ang saklap pa nito hindi niya ito masagot, at kung di raw namin xa bigyan ng pambayad, ibibenta niya raw yung kapirasong  lupa sa likod ng aming malawak na mansion, na pinaghirapang ipundar ng aking butihin at namayapa nang ama. HUNGKAPAAL. sarap sapatusin ang pagmumukha! to cut the temper-filled, furious, bad-mouthing story short, we ̶ ako at yung kuya ko ̶ resorted to providing the “aid” and it meant na ako yung magbibigay ng pinakamalaking portion of the babayaran: 75k. yong sobra kuya ko na. kahit masakit sa kalooban pumayag na lang ako. fuckshett amputa. sorry, Charo.

ibig sabihin kailangan kong magtabi ng panibagong 10k per month from my income para mabayaran lahat by July. alam mo yung feeling na tipid ka ng tipid para makaipon, tas there were times na mati-temp ka nang gumasta pero pigil kang magwaldas kasi me target amount kang iipunin tapos mawawala lang lahat sa UTANG na di mo ginawa kasi ikaw ngayon ang magbabayad?!! eh di sana iwinaldas ko na lang yung pera nag-enjoy pa ako! o di kaya pinamudmod ko na lang sa daan nakagawa pa ako ng kabutihan!

so to you my dear & beloved ‘other Bitch’: ILANG TAON MO RING PINUNO ANG PAXENXA KO, NGAYON NA SUKDULANG NA YUNG MGA PAGMAMALABIS MO, PWES, SUKDULAN NA KUNG SUKDULAN: MAGKALIMUTAN NA TAYO! KUNG ANU MAN SASABIHIN MO TUNGKOL SA AKIN, ICHISMIS MO MAN AKO SA MGA CHISMOSA NATING KAPIT-BAHAY NA MASAMA AKONG TAO, LANAKUMPAKE!! ALAM KO ANG TOTOO! HINDI NA AKO TUTULONG SA ‘YO AT GUGUTUMIN KO SIKMURA MO! MATUTO KANG MAGSUMIKAP SA SARILI MO KASI MALALAKI’T MATATANDA NA TAYO!!!

*pause sandali para uminom ng tubig*

2. POLICY CANCELLATION. so dahil kailangan magtipid at lalo pang higpitan yung sinturon ko because i am already straining on my monthly budget, i was left to make decisions and compromises with my other supposed financial commitments, Charo. at isa na dito itong kakakuha ko lang na isa pang insurance/savings/health/accident (lahat isali na naten!) policy. 3.7k din yung monthly at nakapag-down na ako ng 37k. tapos ang hindi ko alam, at hindi rin inexplain sa’kin ng hampaslupang agent na yon, na pag di mo pala makukuha balik yung idi-nown mo (o kahit half lang) pag di mo ito  maituloy sa pagbabayad ng hanggang sa maturity nito (5yrs), at halos isang taon pa lang ako. eh di syempre, na-bwisit na naman ako! tas umitim na naman ang lips ko sa galit! tas sinugod ko yong ahente pero wala na rin akong nagawa kasi nakapirma na ako sa mga dokumento. kaya warning para sa inyo mga kukuha ng mga insurance ka-eek ekan na yan, learn from my experience. mas mabuti mag-save na lang sa banko. maliit man yung interes, at wala mang health at accident insurance “kuno”, at least anytime pwede mo magamit yung pera kung kinakailangan! o di kaya’y mag-invest na lang sa ibang bagay na sigurado kang kikita!

3. NAMATAY YUNG KAISA-ISA KONG ASO noong may19. and that really, was a big blow on my part di man lang pinatapos yong summer. if you followed my blog Charo, i made a separate post about this. alam na nilang lahat yung kwento ikaw na lang ang hindi pa. dito ko talaga napatunayang malas talaga ako ngayong 2018, taon pa naman ng Aso. dito rin ako napaiyak. up until now me kirot pa rin lalo na’t i find myself alone tas yong aso talaga agad maalala ko. kasama ko kasi yon palagi eh. pero it gets better every day. di tulad nung sa umpisa halos araw-araw akong nalulungkot. minsan umiiyak kahit di naman talaga ako basta-basta umiiyak. sa gustong magback-read just click here.

4. ANOTHER IMPORTANT PERSON WENT AWAY FOR GOOD. Caroline left for US July 11 and this too, got me bitched up about this year. wala na akong ka-date every weekend. wala na akong kasama manuod ng sine, mag-kape kahit di xa fan ng kape, kakwentuhan, kachika, kasamang lumandi, at don sa mga simpleng bagay na nag-eenjoy kaming dalawa. ganito ka ba talaga ka bitch ha? hindi po ikaw tinutukoy ko, Charo, ang taong 2018 pow. inilalayo niya kasi lahat,wala ka ba xang sariling life pati mga kaibigan ko pinapakiki-alaman niya?

5. WHILE SITTING OUTSIDE THE TINDAHAN, KUSANG LUMAPIT LANG YONG GASTUSIN. so nakaupo lang ako sa labas sa me tindahan, wala na nga akong masamang ginagawa when this magaling at maganda naming feeling-sikat-na-ngayon na neighbor kasi me-matandang-afam-na-siyang-nagfifinance-sa-mga-gastusin-niya-buwan-buwan suddenly came to me to ask me kung okay lang ba daw na ako yung magbayad ng labor fee for the new proposed concrete fence in-between our mansions na dating gubat lang ang nagpapagitan. like this now-sosyal gurl suddenly just make lapit tas sasabihin sa’yo na di bababa 20k daw ang kakailanganin.. like wtf? okay? tatanungin mo pa ba ako na Okay lang? syempre hindi kasi gastusin yon, bobo! (di ikaw, Charo. peace.) di pa nga ako tapos sa pagbabayad ng UTANG na di ko ginawa heto gagasta na naman!

6. NAKAGAT AKO NG KUTING. nakwento ko na rin 'to sa blogelya, i made a separate post for this. you can back read here Charo. at di kumulang 15k lang naman ulet ang nagastos ko sa pagpapabakuna at kompletuhin lahat ng vaccinations, in less than a month lang bago ko binigay yung 20k sa sosyal naming neighbor! puta (xempre, not you).

7. and, before this December ended my desktop computer ̶ the one i use everyday ̶ went down. BANG. like, wutt? bigla na lang namatay yung monitor. tas after ng ilang minutes bigla na lang ulet babalik tas mamamatay na naman. hanu toh huh? pinaglalaruan ba talaga ako?!. hindi ka nakakatuwa, nabubwisit na nga ako leche! kala ko ok na tong mga natitirang araw pero me hirit pa eh.. pinu-punyeta talaga ako ng taong ito, shett. so again, i spent to have it checked but later found out that i really need a brand new unit so i bought one. wala na akong choice, Charo. at pagod na pagod na ako..

so basically, this 2018 year bitch made me whole year broke and evil. literally out-of-something-to-spend-for-leisure broke talaga. it made me the worst that i could be. and yeah, it made me more expressive of my frustrations, naging la mujer horrible ako in short, Charo. gosh, purita katigbak ang drama ng badaff! so my new-year’s resolution would be: i’ll mellow down this attitude of being too nice to people. or just stop being too kind na rin in general. ayoko nang inaabuso yong kabutihan ko. isa pa, wag magpapaloko sa mga insurance policy na yan! learn to say NO pag ayaw. at saka magtitipid talaga ako neksheer kasi kailangang makabawi. this incoming year, i’ll let my alter ego mask on. and 2019, you better not bitch around me coz i’m going to fuck your shit back.

hanggang dito na lang. maraming salamat sa 'yong pakikinig.



Naghihimutok pa sa galit,

BENDER, ang beking me dugong stripes.






photo taken from: eventsyard.com

Huwebes, Disyembre 13, 2018

puso sa pasko o pasko sa puso?

meron bang pagkakaiba?

ngayong papalapit na ang pasko, sana isaisip ng lahat na ang pasko ay hindi sa mga palamuti, ilaw, regalo, at bonus, kundi ito ay galing sa puso ̶ yung di maipaliwanag na galak na nararamdaman sa paglingon sa mga mahahalagang bagay na nangyari sa ating buhay sa buong taon. pagmamahal na ibinigay na hindi umaasang papalitan din ng pagmamahal, at pagninila-nilay sa mga panibagong paparating na pag-asa. Pasko sa Puso ̶ ang mismong diwa, dahil ang pasko ay manga-galing sa puso ng bawat nagdiriwang nito, hindi lang puso para sa pasko o ang nakasanayang pagdiriwang sa isang mahalagang okasyon.

kaya maging masaya, maging mapagbigay, maging mapagmahal at punuin ng bagong pag-asa ang buhay dahil sa bawat paskong dumarating hindi lang ang parol ang dapat kumikislap, kundi ang dala nitong kakaiba at malalim na kasiyahang minsan lang mararamdaman sa isang taon. at yon ang mas importante.

so this Christmas, share not just



















..but also your heart























ay wrong pic po, ito pala.











ang pa-caption ni kuya

yung tipong me makikilala ka on line tapos sa di niyo parehong inakala, magki-click kayo. tapos ang gaan ng loob mo kasi feeling mo pare-pareho lang ang wavelength niyo, at kahit iba ang mundo niya sa mundo mo, maraming bagay ang meron kayo parepareho’t nakakarelate kayo sa isa’t-isa.

tapos, halos araw-araw na kayong nagpapalitan ng message. charut di ba? di naman kailangang sweet, pero nagpaparamdam lang palagi na andiyan siya, at ganon ka rin.

tapos me kinuwento kang personal na bagay sa kanya at unti-unti nang lumalalim ang kumunikasyon at pagtitiwala mo. tapos sasabihin niya bigla, “I want to show you something”, tas kakabahan ka na kasi ito ang matatanggap mo:



tas di mo maipaliwanag ang kasiyahan at galak na iyong nararamdaman, parang me malamig na mainit na nagsisimulang kumakati sa loob. tas sasabihin niya; “Describe yourself”, charut, “hanu ka ba, beh? ang obvious naman ng sagot, xempre ̶ maganda. umaapaw nga sa ganda!”, yon yung gusto mong isagot pero di rin naman yon totoo kaya idinelete mo na lang at iba ung isinend mong reply.

tas me joke kang korny at OA siyang makatawa, naka-capslock pa talaga ang  HAHAHAHAHAHAHAHAHA…+ emoji na pagkahaba-haba. di pa nga kayo nagmeet ever at di pa nakikita ang isa’t-isa pero feel na ninyo ang closeness niyo. choz. at tatanungin ka na niya ng: “So what’s your schedule for today and who are you going with?”. huwaat? uhhmm..schedule ba kamo? wala naman akong specific schedule. i just do my daily routine tas punta na sa work. un lang. minsan me lakad with friends pero di naman araw-araw just random days.

yung feeling na parang unti-unti na siyang nako-curious sa mga ginagawa mo while you do your own day while siya naman ay far away. pero mawawala na naman ang lahat ng “feeling” na yon kasi maglalambing na naman niya: “I think you’ll like this”, tas me isisend siya bigla:


tapos kikiligin ka naman. sa kagustuhan mong wag muna manghingi ng full photo kasi di naman din xa nanghingi sa’yo, at di naman yon importante, sasabihin mo na lang na: “can you please tell me curious things about you?”

tas, sa lahat ng pwede niyang sabihin, ito yong matatanggap mong reply:


..na me kasamang: I’m a catch babe, coz I go to the gym almost everyday. Anyone would feel lucky to have me. I’m tall & muscular and I feel people turn their heads on me. Yes, I’m great in bed too!”. TALAGUH? di halatuh huh? na parang nang-hahamon, nang-aakit, at nangingimbita..

beh, di yon ang gusto kong malaman eh, uhmm yeah, it’s nice to know that you are that but i meant the more personal matters that made you. charut. describe HOW you are, not those kind of stuff. di mo naman na-gets eh..

sa ilang lingo ninyong halos araw-araw na pagcha-chat, parang nahahalata mo nang di na lalalim pa ang pagkakakilala niyo sa isa’t-isa. yong dating “tickle” na nararamdaman mo sa’yong kepps ay parang di na umi-epekto  and you reached to a point where you got bored na. choz. at wala na yong dating excitement (kilig at kati) pag nakita mo yung abs niya.

isang araw habang kayo ay nagcha-chat bigla ka lang napaisip: if one hot guy goes to the internet for a date, hookup, or possibly a relationship (eerrr), isn’t that an irony in itself? di ba? pag ‘hot’ ka kasi i’m pretty sure you’re in a relationship na so u’re not single anymore; or, casually do random hookups so you won’t have the time for social media hookup sites; or..the perks of being hot ̶ someone will surely hit on you anytime instantly. pero bakit ka andito beh, anu ba hanap mo?

or maybe, does this say something?…

yeah?

sa kadahilanang gusto ko nang itigil ang kahibangang pinasok ko, i decided to send my “worst” pic so to experience his reaction. something he would cringe.

“Wow, I didn’t know…”

“what u didn’t know?”

“I’m sorry, other than this I thought you are otherwise.”, at yon, mula noon di na xa nagparamdam. ung parang ang tahimik na ulet ng notifications bar ko. LOL.

kala niyo ba end of story na?...but wait, there’s more!! one day he sent a foto of my biggest surprise. this time whole body pic na itey na me pa-caption:

 “YOU DON’T KNOW WHAT YOU GOT TIL YOU’RE MISSING IT A LOT”

tapos ito nga yung foto.








you may also like: size matters!
                             a doze of what?
                           xa na!
                         

Huwebes, Setyembre 27, 2018

just a random incident

minsan nang ako ay mapatambay sa labas ng bahay, sa may tindahan. malamig at maulan, ang araw ay patapos na’t ang misteryosong kulimlim ng gabi'y papasok na. isa ito sa mga araw na nag-iisip lang ako. isa ito sa mga araw na ako ay nakatingin lang sa kawalan, at tila ang isip ay lumilipad kung saan-saan. ayoko ng ingay. gusto ko lang magpahangin, gusto ko lang huminga ng malalim.

binuksan ko ang dalang isang pakete ng chicherya ̶ nagutom kasi ako bigla. mga labi lang ang gustong ngumuya. wala na akong ibang gusting gawin. maraming bumibili, di man lang makuhang tumingin di ako pansin sa isang tabi. tahimik, nakamasid lang sa mga dumadaan, mga paparating at umaalis sa maliit na tindahan. lahat di nagtatagal.

sa madilim na daan sa di kakayuan mga mata koy napatingin: me tatlong taong paparating. tatlong tao ̶ isang tatay, bunsong babae, at isang binatang lalake. sa tindahan tumigil silang tatlo, magulo tila ba masayang nagkukulitan. me ikinukubling katuwaang sila lang ang nakakaalam..

cute yung binata. minsan ko na rin pala siyang nakikitang bumibili. lumingon xa bigla sa banda ko’t nahuli niya akong nakatitig sa kanya. shett. ang weird ko sigurong tingnan sa mga panahong iyon. ampanget.

pagkatapos nilang bumili ay dumaan na sila.

ilang saglit pa ang lumipas nang biglang

“ay, sorry..”, nagulat ako nang biglang me humawak sa nakasandal kong kamay sa backrest ng aking inoupuan. agad akong lumingon sa aking likuran: xa pala. “ay, sorry..”, yan lang yung nasabi niya. mahina at minsan niya lang sinabi iyon pero parang paulit-ulit ko itong naririnig sa aking taenga. ang kanyang kalmadong boses..ang kanyang mabait na mukha. agad niya rin namang binawi yung kamay niya sa kamay ko.

abey, anetch be itey?  moment ng bakla?” parang natawa ako sa nangyayari. kung lahat lang sana ng aksidente at di sinasadyang pangyayari ay ganito... aaminin ko, nabigla ako sa ginawa niya. at siya para ding natatawa sa saglitang sweet at romantic na hand-touching moment namen..

lumaapit siya ulit sa  tindahan at bumili.  cute naman talaga xa ̶ tama lang ang itsura, maitim, matangkad, simple at very low key. mukhang mabait at very gentlemanly. minsan ko lang kasi siyang nakikita kaya’t parang name-misteryohan ako sa kanya.

pag-alis niya pilit kong kinalimutan ang insidente ng gabing iyon. pero hanggang sa aking pagkahiga sa tulugan sa kailaliman ng gabi, ang mahinang salitang “sorry” ay paulit-ulit na tumataginting sa aking di makatulog na isip. napa-isip ako: minsan pala ang salitang sorry ay hindi sa lahat ng pagkakataon nagpapahayag ng kalungkutan at kabiguan, minsan lalo na sa mga pagkakataong hindi natin lubos inasahan, ito ay nagpapahiwatig din ng pagkamangha, kilig, at pag-asa.




poem by, yours truly.


Lunes, Agosto 27, 2018

happy Fiesta, CdeO!


since i'm from Cagayan de Oro City, and based here for work, maybe it is appropriate to announce to the world (charut!) that we've been celebrating our city fiesta, and the month-long activitites have already begun since the beginning of August. maliban sa buwan ng wika mga bess (LOL) andaming kaganapan sa buwang itwu, me pa-fiesta pa! yes folks, medyo traffic po ngayon sa amin kasi andaming activities. people are almost everywhere. and the invitations for lunch, dinner, snacks, EBs, SEBs, etc. just kept coming. ako na lang ang kulang! choz.

so here are the schedule of the month-long activities, just in-case by accident, napadaan kayo sa CdeO.  LOL


HAPPY FIESTA FELLOW KAGAY-ANONS!!


schedule of activities poster taken from here.

buwan ng wika

ang buwan ng Agosto ay ang Buwan ng Wika. dati nung nag-aaral pa ako isang-buong linggong pagdiriwang lang ang ginagawa namin sa aming paaralan. pero sa bisa ng proklamasyon ng dating pangulong FVR, pinalawig ito ng isang buwang pagdiriwang.

hindi ko makakaligtaan ang buwan ng wika kasi ito rin ang buwan ng aking kapanganakan, hihihi.. kaya dati aktibo ako sa pagsali sa iba't-ibang kaganapan sa aming eskwelahan gaya ng balagtasan, sabayang pagbigkas, paggawa ng poster at slogan, pagtanghal ng mga katutubong sayaw at marami pang ibey.  

hinihimok din sa mga silid paaralan ang sanayin ang mga mag-aaral sa parating pagsalita ng wikang Filipino, ang pag-aaral at pagsaliksik sa mga kinalakihang Bugtong, Sawikain at mga Salawikain, mga Tula at Maiikling Kwento, at Alamat. kaya nga siguro hindi purong ingles ang blogelyang itey kasi kahit na millennial akis (choz!), nananalaytay pa rin sa bawat hibla ng aking unat na buhok ang pagiging isang purong dalagang pilipina. charut.

at dahil nabanggit na rin lang ang alamat, me iiwan ako sa iyong lahat na isang Alamat. at kayo na ang bahalang tumuklas kung saan nga ba nag-ugat ang maugat na ugat na itey! 


Biyernes, Agosto 24, 2018

sumugod sa ER

dahil sa pagiging hamak kong baklita, nakagat na naman ako mga bakla. isang kuting mga momshie beks. pinilit ko kasi itong kumain kasi me sakit yung baby miming at ayokong mamatey itwu. at nangangayayat na xa. oo, mahal ko mga alaga kong hayop. pati na rin mga HAYUP! kaya ayon, sa pagpipilit kong ipakain sa kanya yong inihanda kong fudeywa, daliri ko tuloy yong nilafang niya. maliit lang ang “tusok” sa hintuturo pero dumugo. kaya’t agad ko itong hinugasan at sinabon ng maayos. pinadugo ng husto at saka pagkatapos nilagyan ko ng iodopovidone para kunwari me first-aid.

kinagabihan bigla akong nanaginip: nasa isang madilim na silid ako’t nakahiga sa kama. ako lang daw mag-isa sa kwarto. tas nung akma na akong tatayo para hanapin ang lahat hindi ako makagalaw kasi nakagapos pala mga kamay ko. Fuck! Ba’t niyo ako kinukulong? Ano bang ginagawa niyo sa akin?!, sigaw ko. biglang me pumasok na isang babae, hindi ko siya kilala at bigla niya akong tinurukan sa leeg ng likidong di ko alam kung para saan. Amputah! hindi ako makapiglas sa higpit ng pagkakatali sa'kin. Sir, wag po kayong malikot, me ituturok pa akong isang gamot, sabi ng babae. Gamut? Anu bang nangyayari ba’t niyo ako ginagamot, wala naman akong nararamdamang masama?, tanong ko.. nung itinuturok na niya sa daliri ko yong pangalawa, napasigaw ako sa sakit. Puta, ang sakit! shit!, napasigaw ulit at bigla kong napatid ang katabing mesa at nahulog yong basong me lamang tubig. sa di maipaliwanag na dahilan, biglang nagtatatalon ang dibdib ko sa kaba nung nabasag yung baso.

bigla akong nagising. aba pamilyar na to ah, panaginip na naman ang peg namputa. kumikirot yong daliri kung saan ako nakagat, pagtingin ko namumula ito't parang namaga. bigla kong naalala yong napanaginipan ko’t pumasok agad sa isip ko ang salitang “rabies”. jusko, bigla akong nag-alala…baka nga senyales nga yong panaginip at kailangan kong pumunta agad ng ospital.

kinabukasan nagresearch ako sa internet about Rabies: mga symptoms at paano ito mapipigilan. doon nalaman kong walang ibang mabisang panlaban dito kundi ang post-exposure vaccination kung ikaw ay nakagat na ng hayop. kaya kailangan ko talagang magpabakuna sa isang designated animal bite center (ABC).

ang Rabies ay isang viral infection galing sa mga rabid na hayop, kadalasan sa mga aso ito nakukuha. dahil virus, wala pa po itong gamot sa ngayon na pampuksa mismo sa virus. kapag nakagat ng rabid animal (o hayop na rabies virus carrier), ang virus po ay magmu-multiply kaagad at magta-travel mula sa area ng nakagat patungong utak ng biktima, at a rate of 3-millimeters per hour. ibig sabihin, kung nakagat ka sa daliri mas mabilis ang viral incubation period nito kumpara kung sa paa ka nakagat. pag malayo sa ulo yong kagat minsan inaabot ng ilang linggo yong incubation period ng virus. ang kadalasang lunas na ginagawa ay ang paglapat sa pasyenteng nakagat ng anti-tetatnus at immunoglobulins. ang immunoglobulins ay klase ng cultured proteins na ini-inject derecho sa muscle ng pasyente para sa gayon magkaroon ng matapang na panlaban ang immune sytem para puksain ang rabies virus.  pinapayuhan ang lahat ng nakagat na magpabakuna agad at wag nang hintayin kung me mangyari sa hayop (pag namatay kasi ang biting animal malamang, rabid ito). pag late na kasi at nagma-manifest na sa biktima ang sintomas ng rabies (fever, agitation, photophobia, aerophobia, hydrophobia, etc.) hindi na ito nagagamot ng bakuna. kadalasan ang pasyente ay namamatay.

dumating ang sabado at maaga akong umalis patungong city health animal bite center. libre sana ang vaccines doon pero sabado pala walang nag-oopisinang medical personel kaya’t di nila ako maasikaso. gayun din sa mga government hospitals, kailangan ko na lang daw bumalik sa lunes. ansabe ko ang layo pa nung lunes kaya no choice kundi sa isang private hospital ako rumampa, kailangan na kasing magpabakuna kasi feeling ko napapraning na ako’t halos gabi-gabi na ako nananaginip ng di maganda. di ko kering bigla na lang ako maglalaway tas malu-lukraine bigla mga momshies, matatakot sa ilaw, hangin at waterrr! di ko matatanggap na sa ganitey ako matsu-tsugalz! ney!!!

lalo pang nagpapalakas ng paranoia ko ang pagpanaw ng aking belaveed unvaccinated kuting, 4-days after the accidental bite. di ko knows kung dahil ba ‘yon sa sakit niya o dahil rabid xa’t nakagat niya ako. OMG, dezizeet! terror galore na ang mga boobs. wala na akong choice kundi maging bespren yong siringgilya kung ayaw kong ma-dedz. ang sabi ng doctor, regardless kung ano man yong dahilan ng pagkamatay ng kuting ilalagay nila ako sa Category-3 (last & most critical category kasi namatay yong biting animal). ibig sabihin nito, magpi-fiesta ang mga siringgilya sa katawan ko here, there and everywhere! at kailanganin kong bumalik don for my schedules sa 5-vaccination sessions. ODB, bongga?! at dahil sa private hospital ako nagpa-vaccinate, sing-bongga at happy fiesta rin ang gastos ng vaccination! biruin niyo nung day1 vaccination, 6kiao pay-sus agad ang nagastos ni bekiloo. jusko! me mga succeeding sessions pa bakla. kaya kayo diyan, mag-ingat talaga sa kagat ng alagang hayop. pati na rin sa kagat ng mga TRAYDOR at HAYUP!

sabi ng doctor dapat daw agad akong nagpabakuna kasi pinaabot ko pa ito ng halos isang lingo. mabilis kasi umakyat ang rabies virus sa utak at pag umabot na sa utak yong virus, girl, magpaalam ka na sa mga momshies kasi very morbid ang sakit na itwu. hindi na nagagamot kapag ikaw ay nakakaranas na ng mga obvious symptoms ng infection. goodbye pilipins, goodbye world na ang peg mo baklita ka. hanggang ngayon nga kahit naka-3 sessions na ako ng vaccination parang di pa rin nawawala ang pag-aalala ko. kaya kayo diyan a friendly advice, take every bite seriously po.

on a serious note, when handling animals or pets that aren’t yet vaccinated, exercise with caution. better yet have your pets vaccinated sa barangay centers mga bakla, libre po ito. para hindi kayo matulad sa akin na gumastos ng limpak-limpak at hindi pa tapos ang sessions ko hanggang September 30 pa po (pinang-shopping ko na lang sana yong datung). mami-miss ko man yong alaga kong pusang maliit, sadly sinapawan naman itwu ng paranoia na baka ako naman ang sumunod sa kanya, at sa isang masaklap at kahindikhindik na pangyayari pa sa fabulous na iyong lingkod at nag-iisang baklitang me dugong stripes. 
charut.




you may also like: gaviscon? bakit gaviscon?


disclaimer: i do not take ownership of the photo used for this post. credits to the real owner. photo for visual use only.