Martes, Disyembre 27, 2016

bonus post


the sun was high but im still balled up in my bed. Pasko eh. nakakatamad gumising ng maaga, walang trabaho holiday kaya’t i made most out of it.  i was watching  a youtube video of Birdy + Rhodes—Let it All Go, which i really got  fascinated at, at parati ko itong pinapanood before bumangon. and then a text message came in 

“good morning ya, Merry Christmas”, bigla akong gustong bumangon sa pagkakahiga, si Richard pala.

kahit excited di muna ako agad nagrely, para naman isipin niyang baka me ginagawa ako at di nakaabang lang sa aking fone.

“Merry Christmas & a Happy New Year Chard!”, balik kong text. “naa raba koy pinutos nimo diri (me ibinalot ako rito para sa’yo)”.

“hehe…unsa mana ya? ari diri ya ba ga letson si lola (hehe…ano yan? punta ka dito me ipinahahandang lechon si lola)”, sagot niya agad.

matagal-tagal na ring di ko siya nakakamusta. sasabihin ko na ba? basta alam ko the last time we talked, pareho kaming busy sa trabaho. masaya na rin ako kasi alam kong tinutulungan niya ang kanyang pamilya, di kasi madamot si Richard.

di na muna ako sumagot agad sa last text niya, para kasing gusto na ayaw kong pumunta. ayaw kasi tinatamad talaga ako gusto ko lang humiga buong araw. gusto kasi dati pa niya akong pinapapunta sa kanila pero di ako basta-basta makapunta kasi 2-oras din ang biyahe. kung malapit lang sana siya gabi-gabi ko siyang dadalawin pagkatapos ng off ko sa trabaho. at doon na rin ako matutulog. lol

at dahil di ako nagreply agad biglang tumunog ang fone, tumawag na siya.

“ya musta na? dugay na gyud ko wah kalaag diha, gana unta gyud pero way budget plite unya permi bisi  (kumusta ka na? matagal na ring di ako nakadalaw diyan, gusto ko sana pero wala pa akong pagkakataon kasi bisi at wala ring budget”), halatang nakangiti.

“naa raba koy gift para sa imo Chard..kuhaon gyud ni nimo (me inihanda akong gift sa’yo. kailangan mo ‘tong kunin)”, pabiro kong sinabi.

halatang natuwa xa, “tinood bitaw? hala sige ako gyud nang kwaon ya ba (totoo? kasi kukunin ko talaga yan)”

“hahaha..ayaw lag ka-pressure ui, ako ra ning ipadala kang tita Darnia inig makauli siya diha (hahaha..wag ka nang mamroblema, ipapadala ko nalang ito ke tita Darnia pag uuwi siya diyan)”

“bitaw ya uy, mauwaw pud ko kung muanha ko diha nga wah koy bitbit (nahihiya akong pumunta diyan na wala akong dala)”, natawa ako sa sinabi niya.

“hehehe, ayaw lagi ug ka-pressure, unsa ni exchins gepp? (hehehe, wag ka na ngang mag-abala, ano ‘to exchange gift?)”.

sasabihin ko na ba?

"Chard.."


"unsa man ya?", nang bigla xang me naisip, “ayaw nalang nag ipadala ya kay ako ray muanha, laagan tika diha basin sa January basta mulaag gyud ko (wag mo na lang yang ipadala dito kasi ako na ang kukuha diyan, puntahan kita baka sa January)”. 

“sure ka? pwede ra pud akoy muanha nimo…hehehe (sigurado ka? pwede rin namang puntahan na lang kita diyan..hehehe)”, pilit na itinatago ang kilig.

“oo ya kay gimingaw nako…diha. (opo, miss ko na rin kasi kayo…diyan)”.

“okay, cge hulaton  tika. pagtext lang daan ha kung kanus-a para dili ko kalakaw sa balay (okay, hihintayin kita. itext mo lang ako kung kelan para di ako aalis ng bahay)”.

“sige ya..”

"Chard?", mahina kong sabi

"unsa man ya? (ano po yon?)" 


“...musta na imong work (kumusta naman trabaho mo)”

“mao lagi ya permi kog OT kay extended permi among schedule. unya wala mi Christmas break (yon nga eh kasi madalas kaming OT extended ang schedule palagi. tsaka wala rin kaming Christmas break”

“i see. kami sab wala puy Christmas break, taman 26 ra holiday then back to work on Tuesday. (i see. kami rin naman walang Christmas break, hanggang 26 lang ang holiday then back to work on Tuesday)”. “unya nakatigum naka? (me naipon ka na?)”, curious kong tinanong. kailangan kasi me itinabi siya kahit kaunti.

“naa pud gamay baya ya..pero usahay akong magamit kay ako bya gahatag kang kuya sa iyang allowance sa eskwelahan. unya sa balay pa gyud (meron rin naman kahit kunti..pero minsan nagagamit ko yong naitabi ko kasi ako ang nagbibigay ngayon ng allowance ni kuya sa school. pati sa bahay pa)”.

“okay ra na..at least kabalo ka asa napaingon imong hinaguan. sige Chard basin bisi paka ug tuyok dihas letson (okay lang yan..at least alam mo kung sa’n napupunta pinagtatrabahuan mo. sige na, baka busy ka pa dyan sa paglelechon niyo)”

“cge ya, merry Christmas! salamat. regards..”

“merry Christmas pud. amping na lang diha permi (merry Christmas din. ingat ka diyan palagi)”

“sige ya, ikaw pud  pag-amping (ikaw rin mag-iingat)”.

parang gusto kong tumalon mula sa aking pinaghigaan, pero before ko makalimutan, di pa pala niya naibaba yong fone..

“ako nang pagngon ya ha?..(puputulin ko na ('tong call) ha?”, as he politely expressed.

“oo, sige.." 

"Chard?, I LO—“.

*toot-toot-toot* at naputol na nga yong call niya.




related posts: werk: paghahanda sa future
                     eetcha date. daw. 
                     tell him
                     when loneliness sets in

photo taken from: designbolt.com


Lunes, Disyembre 19, 2016

spotted

we met with my high school classmates for our up-coming reunion this december 28th. ayoko sanang pumunta kaso kailangan kong ibigay ke Caroline ang mga regalo ko for her, sa anak niyang inaanak kong si Ron, at sa insang si Dacota (remember her?) na bessy ko rin. 

syempre dahil highschool classmates di mapipigilang me mga showey pa rin, me nagpapasikat, me nang-iintimidate at me mga feeling above everybody else. some things just never change. but don’t get me wrong, we were close high school friends pero ganon lang talaga sila at di dapat nagpapatinag so i simply brushed it off my fabulous bangs. me naman, pagpapa-virgin lang ang peg gawin, kasi feeling high school puhreen. hihihi.

aaminin ko, di ako masyadong nakikisali sa fb conference nila. or should i say namen, kasi i don’t want to get involved that much para naman me ‘absence factor’, di yong masyadong babad on-line. sa blogelya ko lang ako maingay but not everywhere. at saka i already have given my pledge na magdodonate ako ng raffle prizeS. just when i expect na di na nila ako bibigyan ng task, saka naman sumingit itong “feeling all-knowing” na epal kong klasmeyt na ako na naman ang nakita at magde-design ng reunion logo at isasali pa yata ako sa physical arrangement at decorations sa venue.  Caroline—na knows ang pagiging mutant ko—just rolled her eyes, alam niya ring i will hate that idea. my demure demeanor suddenly turned into a bitch that’s trying hard to get myself off her Stupid suggestion. at dahil almost everybody ang nag-agree sa kanya, i wasn’t able to cross my name out of the list. the reason why i hate meetings like this. pakshett silang lahat. #inismuch #nagingbitchbigla

afterwards we agreed to have an ocular schedule of the nearby party venue. the function room was on the 3rd floor but we needed to go up to the next floor para mag-inquire sa reception. baliktad tong tanginang hotel na itwu, dapat sa naunang floor yong reception! then as we climbed up the stairs to the lobby of the upstairs hotel when we were greeted by this very pleasing, mouth-watering, all-i-want-for-Christmas-is-this-handsome eye candy security guard na mas me itsura pa kesa mga front desk attendants. i quietly mumbled-OMG, ikaw na! ikaw na kuya. biglang nawala yong #inismuch #nagingbitchbigla ko nang tumambad sa harap namen si tall, very hansome sekyu. alam kong me gustong sabihin si Caroline that moment, medyo alam niya kasi yong mga type ko. actually, alam na alam. lol. unfortunately i wasn’t able to take a closer shot of the young eye candy yet i managed to take a pic of him from a distant vantage. 

Caroline and i just agreed na on the day of our reunion we will secretly go upstairs sa hotel lobby para magpapa-cute ako with kuyang sekyu at makikipag-kilala na rin. gosh i have prior commitments that day but i now have one more ‘pleasant’ reason para makapunta. hihihi. sana shift niya yon.

sa lahat na pwede kong matanggap ngayong pasko, except for our health and wealth i can bargain everything. Lord pwedeng-pwede na si kuya, hihihi.



you may also like: the ride
                           EB series: part One
                           the Husband Store

Martes, Disyembre 13, 2016

revelations

maaga kaming nagkita ni Darla kahit medyo umuulan. napagkasunduan kasi naming kami ang mamimili ng mga lulutuin para sa small catching-up at get together ng mgbabarkada sa weekend. excited na ako, magkikita-kita na naman kami; pupunta raw  sina Gilliane, Alfroy, ShielaMarie, Amir, at si Lotti. si Trixie na kaka-Taiwan lang kasama si Darla ay umuwi sa bukid kaya’t di xa makakadalo. sila ang mga barkada ko pero tatlo lang sa mga eto ang pinaka-close ko kasama si Lotti. yung dalawa kilala niyo na.

kararating din lang ni ShielaMarie galing Japan. so hayun nagbigayan ng mga pasalubong, my pasalubongs from HK, Darla naman & in behalf of Trixie from Taipei. si SheilaMarie lang ang hindi nagbigay. di niya feel. lashyeer sa korea di rin niya kami dinalhan ng pasalubong pero kami yung pumunta andami naming dala para sa kanya. teka, bakla anu toh, sumbatan? hindi naman, but your thoughtfulness counts if your friendship does. eniwey..

sa ilang buwang di niya pag-amin, ibinunyag na ni SheilaMarie na me boyfriend na xang bago. so big news pa ba itwu? eh nakita na ng lahat na magkasama sila sa japan, magka-holding hands..ganon masa-shock pa kami? sabi niya it all came naturally between them, like, they chatted again the past few months and then muling nanumbalik ang lahat sa past nila. bf niya kasi  ito nung hayskul eh.. ganurn, so di  pa rin nag move-on. early deeshyer, binreak-up niya yung ex niya na nagpropose pa sa kanya sa korea. nag 'yes' na xa pero walang kasalang naganap kasi at the height of their wedding prep, bigla na lang siyang na “fell out of love”. di ba hunggunduh niya? & all of us were like, shakira.

si Gilliane naman galing ng Mecca, sa Saudi Arabia. pansin niyo ang sososyal ng mga friends ko? muslim si Gilliane pero baliw rin tulad namin. she’s the latest addition to our growing Fab (na kami lang ang nakakaalam) Circle. tuwing lumalabas siya parati siyang me kasamang body guards. me sarili rin siyang driver. ODB? hungyoomooon-yoomooon bess?

si Lotti ang pinaka-tahimik sa aming lahat. nagsasalita naman siya pero mahina ang boses yung tipong..bess, kinakausap  mo ba kami? o di kaya’y: bess andyan ka pala, kanina ka pa ba diyan? inaapi siya palagi ni Laviña at parating napapagalitan ni MissMenchin. madalas siyang pinapababa sa chimineya para tumulong magbalat ng patatas. charut. pero siya yung pinakamatalino sa aming lahat at magaling sa inglesan. in fact, trip niyang magsulat ng mga novels and  she already had written several books and i’ve read some already. she’s quite impressive at medyo inggit ako ng slight sa talent nito. sa kanya nga ako na-inspire magsulat din ng novel.. nakikigaya? charut.

minsan ko nang naikwento dito sa blog si Alfroy. remember him? oo xa yon bakla! jusko akalain niyo buhay pa ang sosyalerang frog.. nag-Taiwan din sila ni Amir pero di sila kasama nina Trixie at Darla. hmmm...i smell something malansa. sila na ba? yon rin ang biro namin sa kanila pero di nga raw. at saka, eeww! lalake kaming pareho, sabi pa nila. pero take note of the expression, at remember, kasali sila sa FAB circle. lol

si Amir ang pinakabata sa aming lahat. siya ay isang male version pabebe girl, yung tipong halos araw-araw may pino-post sa fb na selfie..at yes, nagpapabebe lang. me trip din xang mag post ng mga biblical verses pero kasama ang larawan niyang nagpapakita ng abs. lol. pati pag ngiti niya dapat kalkulado kasi iraaral niya itwu mga bakla. imagine a 5’8” tall, muscular guy na pabebe.. weird na nakakatawa na ewan-ko-sa’yo-girl-pwede-ba-wag-kang-tumabi-sa’kin-o-lumayo-ka-dito-shett-mo.  sabi niya nga, it’s just so—eeww.

* * *

so we were all in the get-together na. me segment na naisip si Gillianne na pinamagatang Hot Seat: Tell Me What I Didn't Know. shett, parang nasi-sense ko na kung saan patungo itey, ayoko sa mga ganitong klase ng games eh. di pa ‘ko ready bess.. di ba dapat si Darla lang ang nasa hotseat kasi xa ang me ichichika?, tanong ko, we’d like to hear the details of her love story, pilit ko pa. nalaman kasi naming lumi-level up na ang sexlayp lablayp ng bess. kaya nga, let’s start from darla. at dahil ako ang magho-host, at ako na lang yata ang di pa nakakaalam sa lovestory niya, i’l be on point & specific with my questions para mas madali. at to be fair naman to her, dapat me ishi-share rin tayo about ourselves na di pa alam ni Darla deevuh?, ayaw paawat na tugon ni Gillianne. wow ha medyo napalunok kaming lahat girl.. pero mukhang game naman silang lahat except aheemmm, me. 

so mula ke Darla isa-isa kaming nagsalita. kahit anu-anong bagay basta me masabi lang. sa on-line dating site nakilala di Darla si Drew, na mula sa Texas. makailang beses na ring bumisita ng pinas si Drew at pinakilala na itwu ni Darla sa kanyang pamilya. at one time nameet namen xa, di xa masyadong masalitang tao pero palangiti ito, kaya magaang na rin ang loob namin sa kanya. approved. si Gilliane na ang sumunod. me asawa na si Gilliane, pulitiko. so that explains na marami xang bodyguard. pero bago xa nag-asawa isa xang runaway bride, ng ilang beses. ayaw niya kasi yong taong itinakda sa kanya. iba kasi sa kanila, arranged yung marriage, tradisyon at kultura nila yon. sabi pa nga niya, me auntie xang bigla na lang ginising ng ke aga-aga, pinaligo at binihisan na agad ng bridal gown. iyak ng iyak daw ito kasi wala xang alam na yon na pala ang araw ng kanyang kasal.  si Amir ang sumunod, pero sa dami ng naikwento niya, wala akong maalala ni isa, ang babaw kasi ng estorya niya nabored ako bigla, so nag-open na lang ako ng aking PR acct sandali, palihim. sumunod ako. hinitay kong me magtatanong sa akin, kinakabahan na ang bakla. shett, sana di nila mapansin na nagba-vibrate na yung boobs ko. sabi ni Gilliane magkwento raw ako tungkol sa aking lovelife. sumingit si Darla at sinabi niyang wala akong maishi-share tungkol sa lablayp dahil waley naman talaga sa ngayon. fling-fling lang. ayoko munang magkwento tungkol ke Richard baka mashock tong mga 'to, hihihi. lol. so ikinuwento ko nalang ang mga stuggles ko sa new work at pano ko 'yon nalampasan. saved! sumunod na si SheilaMarie, nagkuwento tungkol sa bago niyang lovelife. ang gusto sana naming marinig sexlife nila, kung aling posisyon madalas nilang ginagamit. lol. pero walang nag-dare na magtanong. kinabog ang lahat, ayaw nameng masampal. si Lotti tulad ko, wala ring masyadong naiambag na kwento.

biglang tinanong ni Gillian si Alfroyout of nowhereare you gay? OMG, diba para sa akin ang katanungang eto? bakett?? buhket mo sa kanya sinabi gilliane? *maluha-luha moment* charut. ang we were all like: OMG. lahat natahimik. lahat di kumikibo, naghihintay ng sagot. yumuko ako sa aking cellpone para magpanggap na me tinitingnan. na-awkward daw kami bigla bess. parang alam ko na rin kasi ang isasagot ni Al. dati pa parang alam na namin pero kailangan sa kanya manggagaling. sabi na nga ba eh, me something ke mareng Alfroy. at yun nga kahit pilit mo man itong itago, lalabas at lalabas din ang tunay na kulayrainbow! bakla. and before we called it a night, confirmed. apir! lol

pagkatapos ni Alfroy nagsalita ulet si Darla: approved na ang fiancé visa ko mga bess. aalis na ang lola niyo papuntang amerika, kalma niyang sabi. HA?! ANSAVEH MO? sabay kaming nabigla. oo sa December 8 na ang alis ko. BOOM! saglit na katahimikan. lahat naka-nganga.


* * *

so now  that i’m alone feel kong magsulat na lang ng Letter. feel ko kasing mag drama, yung umiiyak habang naliligo kasabay ng tugtog ng kantang I Can’t Say Goodbye To You ni Helen Reddy. yon ang eksena.. teka bess, naliligo habang nagsusulat ng letter? hindi ko kasi masabi-sabi ke Darla ang gusto kong sabihin, feeling ko kung hindi ko isusulat itwu, me mamimiss-out akong marami. at jusko, andun kami lahat at maiiyak pa ako ayoko ng ganonng eksena. name-miss ko na si Darla kasi umalis na siya to US last Dec 8. si Darla, Trixie at Lotti ang pinaka-close ko ngayon at mababawasan na naman kami. sana lang magiging masaya siya sa bago niyang buhay na tatahakin. see you soon Darla. Thank You for being part of my life altho it was such a short amount of time. sa viber o messenger usap na lang tayo, bess.



Martes, Disyembre 06, 2016

an open letter: see you later

i may sound as stupid as i look now, umiiyak sa harapan ng computer screen, well, i’d rather do this. at least i’m inching closer to moving on.. i‘m sorry i chickened out the night we had our last get-together at sa sulat ko lang ito sinabi lahat, it’s just so, even if we're closest to them that were there, crowded. at ayokong magdrama sa harap ng lahat. i have a reputation to maintain. 

for that 4-years na pagkakaibigan naten wala naman akong naging mabigat na issue sa ‘yo, well, as far as i could remember. mas mabigat ka pa nga eh..literally. you’re one of those few na good vibes lang palagi, someone who brings out the best in everyone specially me; someone whom i can rely sa pagbu-book ng flights at accommodations; on times na wala akong masasakyan kasi wala pa akong kotse at kailangan nating pumunta sa venue ng sosyal nating meeting, ikaw parati ang nagpapa-hitch sa akin. minsan nga sinusundo mo pa ako sa bahay eh.. abuso na diba? 

simula nung naging close tayo ikaw na parati ang kasama ko sa kapehan, sa inuman, sa foodtrip, at minsan sa movie chill. parang ikaw na nga naging boyfriend ko eh, at ako naman ang boyfriend mo. kaya nga siguro nakakatawa kasi mismo tayo nalilito. pero sa kabila no’n gud vibes lang. 

okay, so iiwan mo na ako. at kailangan ko nang harapin at tanggapin ito at agad na mag move-on. ayoko nang lumingon. wag ka na ring lumingon kasi baka magkaiyakan pa tayo. the last time we hugged as i wished you well parang dinudurog na ako pero hindi, hindi ako iiyak sa harap mo. matapang ako eh. at yon rin ang bilin mo palagi na kailangang tapangan ko pa ang sarili ko kasi alam mong marami pa'kong pwedeng ihaharap pero dapat kapalan ang mukha kasi hindi malayo ang mararating ng taong puro reservations. kilala mo na nga ako, at nakita mong sa pinapakita kong masayang harap, nasa likod ang nahihiya at mahinang ako. 

ikaw ang taga-usig ko at ako naman ang taga-kalma mo. perfect combination tayo diba?

kailangan kong maintindihan that at one point in our lives kailangan tayong mamili, and we have to think for ourselves first before anyone else kasi ganon talaga. but by doing so we have to let go of the people, of memories, kahit mahirap, just so because we have to, to create new ones. yet i can’t seem to grasp this lesson myself because i find it so hard to let go of something that is too good to let go. selfish ba ako? selfish ba  ang magkaroon  lang  ng kaunting  totoong kaibigan?

from this point onwards our lives will change, as for you, your priorities will be different, maging ang iyong attitude at interes. but i’m glad that from this point backwards, we were given the chance to share some of life’s priceless merriments: the talks, tawanans, escapades, chill-outs, or just the simplest companionship and pleasantries, those things will stay here deep somewhere. babalikan ko na lang ang mga ‘yon kapag mami-miss kita ng sobra. knowing that we were happy i will be happy. i hope someday those things will still echo on kahit nagbago na ang mga buhay natin..

i’m no new to bidding farewell to people. but i have never knew of a better way to make it easier because every goodbye is just as sad and emotional. i don’t know what is about it that makes me so lonely. bakit ba ang lungkot magpaalam?

nevertheless, know that aside from your family, us your friends are also your well-wishers so be the best that you can be out there in the world: be the best wife, be the best mother, friend and individual that you can be. see you later bess, sana, tayo-tayo rin ang magkikita-kita sa finals. mahal ka namin. at mahal din kita.
♥♥♥


you may also like: on this time of the day

Huwebes, Disyembre 01, 2016

voices

He'd rose up at first light from
the night he  thought he couldn't
surpass. A struggle that could be
thought should not be
Low-spirited, glum, unclear.
The sullen bedroom whisperings
calling out quietly dragging a pace
the weight of a tumultuous morning,
Haze a dense opaque in the stairwell
up to the muted zenith, mocking—
Echoed by the likewise taunting yell
Vespers of the distant belfry
amplifying coldness a dusky despair 
Bleak, dismal, and weary
Provoking, abysmal, but dreary.

He'd stepped over the moist metal railing
as ravens do, as if observing
the gray sky and viewing
the lorries below on the pinnacle
of the still-sleeping realm
over a seamless misty pane,
Overwhelming, nauseating, frightening..
But what pain could top fear?
And how as such be inflicted?
All I know he'd whisper just as
softly...as then he'd cling
to the edge, beaming
last glances to the gray skykissing
through air the world below, then
              submitting
to a moment that broke silence

After plummeting
                          
                        
               himself
                                  
                              



                           to the ground.


                          






you may also like: High July
                                     Stay Place
                           A Snowy Drive Home